TAŞINDIK

Yeni Adresimiz:

ensetirasi.com

Evet saygıdeğer blog takipçilerimizi yeni adresimize bekliyoruz. Yazarlarımızın bir çoğununda yeni haberi olacak bu yazıyla, onlar için de süpriz oldu. İçeriğimizi de artırmaya çalışacağız inşallah.

Hayırlı Olsun

Allah Utandırmasın İnşallah

Türkiye-İsrail ilişkileri Gazze sonrasında bıçak sırtında yürüyordu. İlişkilerde sanatın gücü kendini iyice hissettirdi. Daha önce TRT’ de yayınlanan ‘’Ayrıklık ‘’dizisini protesto eden İsrail’in bu defa Kurtlar Vadisi Pusu dizisinde ‘’Mosad’ın bir Türk çocuğunu kaçırarak İsrail büyükelçiliğine götürdüğü, bunun üzerine büyükelçiliğe düzenlenen baskın sonucunda orada görevli bir diplomatın öldürüldüğü’’ sahnelere tepki gösterdi.

Başbakan Erdoğan “Bakın dün Gazze yine bombalandı. Ne oldu da Gazze bombalandı? Ne var?” tepkisi üzerine. İsrail “Türkler İsrail devletine vaaz verecek en son kişiler” diye küstahça açıklama yaptı. Türkiye’nin eksen kaydı şeklinde algılanan dış politikasının İsrail’e karşı güç merkezi haline gelmesi, bilinen dengeleri altüst edecek. İşte İsrail’in sıkıntısı buradan kaynaklanmaktadır.İsrail dışişleri bakan yardımcısı Danny Ayalon, “Kurtlar Vadisi” dizisine ilişkin olarak büyükelçi Oğuz Çelikkol’u dışişleri bakanlığı yerine İsrail parlamentosu Knesset’te davet etti. Büyükelçimiz, bir süre bekletildikten sonra alçak bir koltuğa oturtup ve bunu görüntülemek üzere medya emirvaki davet edildi. Büyükelçimizin elini sıkmayarak ve masaya Türk bayrağı koymayarak aşağılama niyetlerini ortaya koydular. Ayolon“Türkiye’deki Kurtlar Vadisi adlı dizide İsrailli ajanlara yönelik bölümden ve artan anti-semitizmden rahatsızız’’dedi. Çelikkol “Ben Kurtlar Vadisi’ni izlemedim. O bölümünden haberim yok. Türk halkında Yahudi karşıtlığı yoktur. Tarih de bunun kanıtıdır” dedi. Olay tam bir pusu kurguydu. Olaya tiyatro dersek tiyatroya hakaret olur.

Beyaz Saray’da, dönemin Başbakanı Bülent Ecevit’in, ABD Başkanı Bill Clinton ile birlikte görüntülendiği fotoğrafta Ecevit ayakta dururken, Clinton bir koltuğa ilişmiş durumdaydı. Bu fotoğraf Türk kamuoyunda, “Ecevit, Clinton’un talimatlarını bekleyen memur gibi görünüyor eleştirileri’’ ABD yönetiminin, “kesinlikle böyle bir amaç olmadığı” yönündeki açıklamalarına rağmen günlerce tartışıldı. Ama İsrail’in alçak koltuk senaryosu bu olayı bile geride bıraktı.

Bizim kültürümüzde elçiye zeval olmaz (Bir kimseden, başka bir kimseye herhangi bir haber ulaştıran, bu aracılığından dolayı sorumlu tutulmaz) atasözü vardır. O elçinin şahsında onu ve temsil ettiği milleti aşağılama, hakaret etme ne ahlaka nede diplomatik temayüllere uyar. Bir de elçinin bilmediği dilde konuşuyorsunuz, tam bir hinoğlu hinlik.

Sayın büyükelçi Davos da ‘’one minute’’ çıkışını yapmış bir Türkiye’yi arkasında hissetmeliydi. Hiç mi duymadın atalarımız ‘’At sahibine göre kişner’’ demişler. Dışişleri mensupları o pısırıklığı üzerlerinden atmalı. Atak dış politikaya elçilerimiz de uyum sağlamalı. Koskoca Türkiye’nin İsrail masası yok mu? İsrail’e giden elçi onların dinini, dilini bilmemesi bizi “alçak koltuk skandalıyla” karşı karşıya getirdi. Çünkü, Türk büyükelçi’ye pusu kurarak, alçak koltuğa oturtan İsrail Dışişleri Bakan Yardımcısı Danny Ayalon, ne yapmak istediğini, hangi imajı vermek istediğini, o anda odada bulunan İsrailli gazetecilere İbranice olarak anlatıyor. Büyükelçi yanına İbranice bilen birini nasıl almaz. Çelikkol, İbranice bilseydi, kendisine yapılan muamele bu kadar açık şekilde anlatıldığında, gülümsemek ve oturmaya devam etmek yerine, derhal yerinden kalkarak, gerekli tepkiyi gösterip odayı terk ederdi. En azından ‘’One minute’’ derdi.

Türkiye, bu komedi karşısında seviyeli bir tepki verdi. İsrail’in ilk açıklamasını muğlak buldu. Cumhurbaşkanı tatmin edici bir açıklama olmazsa elçimizi çekeriz zılgıdından sonra özür açıklaması geldi.

PKK aleyhine yapılan gösteriler hariç, toplum içinde çatışma çıkabileceği intibaını veren bir kaç olay dışında önemli bir hadise yaşanmadı. İzmir’de DTP konvoyunda meydana gelen olaylardan sonra olayların mahiyeti değişti. Halk bu konuyu iyi okumalı, siyasilerde iyi tercüme etmeli. İstanbul’da otobüse molotof kokteyli atılması sonucu Serap Eser yanarak hayatını kaybetti. Türk bayrağı bulunduğu gerekçesiyle araçlar kundaklanmaya devam edildi. Ankara Keçiören’de DTP ilçe başkanlığını kurşunlayanlardan ikisi Güneydoğu gazisi. Muş’un Bulanık ilçesinde DTP’nin kapatılmasını protesto etmek için düzenlenen gösteride dükkanı ve evinin taşlanması üzerine Kalaşnikofla etrafa ateş açan ve iki kişinin ölümüne sebep olan gönüllü korucu tutuklandı. DTP’nin kapatılmasını protesto eden eylemcilerin üzerine kuru sıkı silah doğrultan vatandaş, İstanbul Dolapdere de gözaltına alındı. Rakiplerine siyasette mahalle baskısı uygulamakla tehdit eden Ahmet Türk, taşınmak istediği evin komşuları tarafından mahalle baskısına maruz kaldı.

Sıradan vatandaş daha çok terörün hedefi haline geldi. Olaylar karşısında bunalan halk savunmaya geçiyor, ister istemez kendini devletin yerine koyuyor. Toplum intikam duygularıyla bileniyor. Her zaman ki gibi olayların proveke edilmesi de gündemde. Toplum karşı karşıya getirilmek isteniyor. Bu 12 Eylül gibi grupların çatışması değil, kitlelerin çatışması olacaktır. Etnik kimlik siyaseti yüzünden Yugoslavya’da savaş boyunca, tarihte eşine az rastlanır bir vahşet yaşandı. Sırplar tarafından öldürülen Bosnalı Müslüman sayısı 200 bini aştı. 2 milyon kişi evlerinden sürüldü. 50 bine yakın kadına tecavüz edildi. Sırp toplama kamplarında Müslümanlar inanılmaz işkenceler gördü, on binlercesi sakat kaldı, ülke yediye bölündü. Hala rahatsızlıklar devam ediyor ve kimlik siyaseti de bitmiş değil. Bizim karşılaşacağımız felaket Yugoslavya’nın durumuyla bile kıyaslanamaz. Gönül arzu etmiyor ama son yıllarda ayıpsız aralaşan tek ülke Çekoslovakya oldu (Çek Cumhuriyeti ve Slovakya). Ülkeyi bölmek isteyenlere rahmetli dedemin rencberlik hayatından bir misal vereyim. Hasat zamanı tarlaya bir buğday kellesi düşse, bereketi kaçar diye o bir kelleyi mutlaka alırdı. Bir buğday başağını feda etmeyen ecdat tabiî ki bir çakıl taşını vermez. Biz emaneti korumak ve gelecek nesillere gazasız belasız teslim etmekle mükellefiz. Aklımızı başımıza alalım ülkenin bereketini kaçırmayalım.

1980 de Mardin’deki askeri birliğime gitmeye hazırlanıyordum teröristler Urfa’da seyahat eden askeri otobüsten indirerek katletti. Buna rağmen sivil gitmeyi zül sayarak resmi elbiseyle gitme kararımı değiştirmedim. Birliğe ulaşmamız bile tehlike arzediyordu. Futbolculara 38 yaşına kadar askerliklerini tecil imkânı veren yasadan faydalanmak için Türkücü Alişan 2. Lig’den Tepecikspor’la sözleşme imzalıyor. Bizim beyler askere gitmemek için bin dereden su getiriyorlar. Askere gitmemek için alınan sahte raporlarda sık, sık basına yansıyor. Bu nazik konuyu günün şartları ölçüsünde çözmemiz lazım.

Bir tuğla parçası kadar yer için koparıldığı söylenen fırtına, açılım karşıtlığından ziyade ülkeye ve yargıya meydan okuma, dayatma olarak görülmesi gerekir. Öcalan’ın İmralı şartları düzeldikçe olayların ivmesi yavaşlıyor.

Gir­me­den tef­ri­ka bir mil­le­te düş­man gi­re­mez,
Top­lu vur­duk­ça yü­rek­ler, onu top sin­di­re­mez!

İstiklal marşı şairi Mehmet Akif Ersoy duy­gu­larımıza ne güzel tercüman oluyor. Etnik ayrışma, bölgecilik, ikilik adeta gözü kör ediyor. Mahalli seçimler öncesi İzmir’in suyunda normal değerlerin üzerinde arsenik olduğunu Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Melih Gökcek’ten öğrendik. İzmir halkının yarısı siyasi rekabet ve bölgecilik uğruna Melih beye küfretti. Bizim sağlığımızı düşünüyor Allah razı olsun diyen çok az kişiye rastladım.

Uzunca bir süredir demokratik açılımı tartışıyoruz. Toplumun önemli bir kesiminde, “Acaba bölünüyor muyuz” gibi bir endişe oluştu. Habur’da yaşananlar hayal kırıklığı yarattı. Hükümet bu süreci iyi yönetemedi. Emine Ayna dağdan inenleri Türkler’de karşılamalıydı diye bir beyanatı oldu. Dağdan inenler biz yanlış yaptık, özür dileriz demiyor ki, ‘Bizler sadece Öcalan’ın çağrısı üzerine barışa katkı sağlamaya geldik. Biz pişman değiliz. Teslim olmaya gelmedik’ diyorlar. Buna karşılık Samsun Vezirköprü’de 1993’de Bingöl’de şehit olan erin Annesi ‘’PKK’lılar pişman olarak Türk bayrağı ile gelirlerse onları affederim’’ diyor.

‘‘Milli birlik ve kardeşlik projesi’’ bütünlük içinde çözüm aramalıydı. Sayın başbakan çözümü analizde gördü, ayrıştırma sonu gelmez isteklerle sürer gider. Türkiye madem kart kurt hikayesini aştı, akabindeki meseleleri de aşmamak için bir sebep göremiyorum. Yeter ki aklı selim galip gelsin. Bizi bir arada tutan harcımız tarihimiz ve dinimizdi… Dine irtica deyip sıralamaya dahi almadık. Tiyatrocu Yılmaz Erdoğan din adamlarından faydalanılmalı diyor, iyi ki muhafazakar kanattan gelmedi bu teklif. E geriye ne kaldı bizi bir arada tutan harç tarihimiz mi? Kürt tarihinin önemli kaynaklarının başında gelen, Şerefname (Şeref Han) 5 cilt olarak yeni basılıyor. Bizi bir arada tutacak ekonomi mi? zaten bizde bulunmuyor. Rahmetli A.Türkeş’in bir sözü var onlar ne kadar kürtse biz de o kadar kürdüz. Kürt meselesine inançlı muhafazakar Kürtlerin ve bizim sahip çıkmamız lazım. PKK ya karşı hizbullahı teşkilatlandıran teorisyenlerin; mutedil kürt siyasetciler Şerafettin Elçi, Abdulmelik Fırat gibi isimlerden faydalanmak kimsenin aklına gelmedi. Bu bölgenin tek eksiği ve hatası, bölgeyi Marksist terör örgütüne bıraktık. Irkcılık belasına halk bilmeyerek Marksist örgütü destekliyor. PKK’nın amacı demokrasi ve özgürlük değildir. PKK Stalinist-örgütlenme modelinde totaliter bir şiddet hareketidir.

Türk Bakanlardan biriyle röportaj yapmadan önce cep telefonumuzun bataryasının çıkartılması gerektiği, aksi takdirde sohbetimizin dinlenebileceği dile getirildi. Bakanın paranoyası makuldur çünkü geçen hafta politikacılar, hakimler ve gazetecilerin dinlenmesinden dolayı Türkiye’de ki elit kesim rahatsız oldu. Başbakan Recep Tayyip Erdoğan bile 6 yıldan beri gizlice dinlendiğinden dolayı yakınmaktadır.

Bu mesele de net değil, öyleki Sayın Erdoğan’ı kim dinleyebilir? Adalet Bakanlığı tarafından Ergenekon davasından adı geçen şüphelilerle ilgisi olan elit tabakanın dinlenmesi iddiaları skandala yol açmıştır.

İstanbul Başsavcısı Aykut Cengiz Engin’in de dinlenmesinin ortaya çıkmasıyla beraber karmaşa başladı. 55 diğer hakim ve savcıda benzer şekilde Adalet Bakanlığı talimatıyla dinlendi. CHP lideri Deniz Baykal bu durumu Watergate skandalından daha vahim olarak değerlendirdi.

Adalet Bakanı Sadullah Ergin dinlemenin tamamen hukuk çerçevesinde yapıldığını ifade etti. İnsan hakları savunucusu Hüsnü Öndül bu kapsamdaki yasaların alt-üst edildiğini ve meclis de hükümet tarafından geçirildiğini söyledi. Bu yasalar kapsamında herkesin polis, jandarma ve Mit tarafından aynı zamanda dinlenebileceğini de sözlerine ekledi.

Geçen yıl Ak Partinin kapatılması amacıyla dava açan Başsavcı Abdurrahman Yalçınkaya yapılan dinlemelerinde anayasa ihlali olup olmadığının soruşturulması gerektiğini dile getirdi. Bu durum Yalçınkaya için Ak Partinin kapatılması amacıyla yeni bir deneme yapma fırsatıdır.

Bu karmaşa hukukun konusudur. Bir diğer karmaşa da uzun süreli güç mücadelesinde Sayın Erdoğan ile ılımlı partisi ve itibar kaybeden generaller tarafından yönlendirilen eski askerler arasındadır. Türkiye’yi kaos’a sürükleyecek ve hükümeti düşürecek planlar içeren belgelerin basına sızması ordunun itibarını zedelemektedir. Ak Parti yeni çıkardığı kanunlarla askerlerin gücünü zayıflatmaktadır. Gizli dinlemeler siyaset sahnesinde etkili bir silah olarak kullanılabilir.

ÇEVİRİ METNİ

DURING an interview with a Turkish minister recently, your correspondent was asked to remove the battery from her mobile telephone. “Otherwise our conversation will be tapped,” the minister explained. His paranoia may be understandable; over the past week Turkey’s elite has been rocked by tales of politicians, judges and journalists being wiretapped. Even the prime minister, Recep Tayyip Erdogan, complained that “they eavesdropped on me for six years”.

Much about this story remains murky. It is not clear, for instance, who might have been listening in on Mr Erdogan. Indeed, the scandal mainly involves allegations that the justice ministry, led by Mr Erdogan’s Justice and Development (AK) party, has been monitoring members of the elite suspected of involvement with coup-plotters in the so-called Ergenekon case.

The uproar started when Istanbul’s top prosecutor, Aykut Cengiz Engin, discovered his calls were being recorded. Some 55 other judges and prosecutors were being similarly tapped under orders from the justice ministry. “This is worse than Watergate,” fumed Deniz Baykal, the leader of the pro-secular main opposition Republican People’s Party (CHP).

The justice minister, Sadullah Ergin, says the surveillance was legal and he may have been right. But as Husnu Ondul, a human-rights activist, puts it, “it’s the laws that are screwed up and most of them were passed by the AK party.” Under these broad legal powers, he says, “it is possible for a person to be tapped separately and concurrently by the police, the national intelligence services and the gendarmerie.”

Turkey’s chief prosecutor, Abdurrahman Yalcinkaya, who spearheaded a court case last year to ban AK, has seized on the affair to threaten to investigate whether the wiretaps were in breach of the constitution. If so, this could provide him with another excuse to try to shut down AK.

The row has little to do with justice. Rather, it is another twist in the long-running power struggle between Mr Erdogan and his mildly Islamist party, and an old guard led by the generals that has steadily lost ground. The army’s standing has been damaged by a slew of leaked documents detailing plans to foment chaos and topple the government. AK is hitting back with new laws pruning the army’s powers. The secret wiretaps may be just another weapon in this political fight.

Çeviri Linki: http://www.economist.com/world/europe/displaystory.cfm?story_id=14921383

Orta Asya politikasında ” Büyük Oyun ” denilince İngiltere ve Rusyanın 1814′den 1907′ye kadar bçlgeye hakim olma mücadelesi anlaşılmaktadır. Büyük Oyun hakkında sayısız akademik ve diğer yayınların yanısıra tuhaf teoriler de bulunmaktadır. Bölgedeki tansiyonu yükseltmek maksadıyla asılsız teorilerde üretilmiştir. Büyük Oyunun son hali 1989′da SSCB’nin fiilen dağılmasından sonra gündeme alınmıştır.

Büyük Oyunun son hali Kafkasya bölgesinide içine alarak İngiltere ve Rusya’nın haricinde bir kaç aktörü daha planın parçası haline getirmiştir. Bölgede asıl oyun Azerbaycan üzerine oynanmaktadır. İslami hareket bu durumda ya 1979′da İran’daki Şah devrimine cesurca karşı geldiği gibi davranacak ya da belli dogmaların altında ezilecektir. Bu bakımdan mevcut durumda Azerbaycan’da yaşanan kritik olayları ve anahtar oyuncunun kim olduğunu anlamak önemlidir.

Mevcut ülkelerin Azerbaycan politikasını analiz etmeden önce Azerbaycanın tarihsel yapısı göz önüne alınmalıdır. Tarihsel açıdan baktığımızda  günümüz Azerbaycan toprakları üzerinde Azerbaycan diye bir ülke bulunmamıştır. Bu bölge bir imparatorluğun geniş bir parçasıydı. Genel itibariyle bu iddia tutarlı bulunmamaktadır çünkü Azerbaycan tarihi işgalci güçler ve feodal güçler tarafından yazılmıştır. Yine de reddedilmeyecek gerçekler bulunmaktadır. Bölgedeki yerli Kafkas kabileleri ile kaynaşan ve İslam dinini seçen fakat Osmanlı hilafetine bağlanmayan Türkler 500 yıldan daha uzun süreden beri Azerbaycan’da yaşamaktadırlar. Sünni akıma bağlanmak yerine, Hicaz ve Irak’da işkence görerek Azerbaycan’a göç eden Şia mektebine bağlı gruplardan etkilenerek Şia mezhebini seçmişlerdir. Bu durum Azerileri Osmanlı’dan uzaklaştırırken İran Safavi devletine yakınlaştırmıştır. Günümüzde Türkiye’nin NATO üyesi olmasının da etkisiyle Azeriler Ruslar’a yakın politika izliyorlar. NATO İran’da yaşayan Azerileri İran’a karşı bir koz olarak kullanmaktadır.

Azerbaycan : Geçiş Yolu

SSBC’nin çöküşü Azerbaycan’da 1988’de yaşanan olaylarla başladı. 27 Şubat 1988’de Sumgait şehrinde Azeriler ve Ermeniler arasında sokak kavgaları başladı. İki halk arasındaki düşmanlık 1900’lere dayanmaktadır. 1921 yılında Azerbaycan’da yaşayan Ermenilerinde Kızıl Orduya desteğiyle işgal etmiş ve  SSCB Azerbaycan’ı topraklarına katmıştır.  1988’de yaşanan kargaşanın ana sebebi Ermenilerin Azeri bölgesi olan Karabağa bağımsızlık verilmesi veya Ermenistana bağlanması amacıyla Moskova’da yaptıkları gösteridir. Karabağda yaşayan 1 milyon nufusun sadece 200.000 i Ermenidir. Ermeni komünist hareketi taleplerinin yerine getirilmesi amacıyla Rusya’daki rejime baskı yapmışlardır. Bu SSCB için büyük bir tehlikeydi, çünkü farklı etnik kimliklerden oluşan devletlerde milliyetçilik akımı başgösterirse o ülkenin parçalanması kaçınılmazdır.

1988 ve 1990 yılları arasında Sumgait şehrindeki olaylar ve Karabağ’daki düşük yoğunluklu savaş Azerbaycan’ı zora soktu. Koministler tarafından Azerbaycan’a atanan lider Sumgait şehrindeki olayları yatıştırdı. Azeriler Karabağdaki kayıpları azaltmak amacıyla Moskova tarafından atatnan yetkiliden somut adımlar atmasını talep ettiler. Fakat çoğu eski KGB ajanı olan liderler tutarlı bir devlet politikası oluşturacak kapasiteden yoksundular. Bu durum KGB generalliği görevinden azledilen Haydar Aliyev’in eski gücüne yeniden kavuşması için bir fırsattı. Moskova tarafından atanan Aliyev Azerbaycan’ı 1962’den 1982’ye kadar yönetti. Mihail Gorbaçov  1986 yılında tekstil endüstrisinde büyük miktarlarda yolsuzluk yapan Aliyev’i görevden alıp Moskova’da ev hapsine mahkum etti. Gorbaçov iktidarda olduğu sırada çıkan Sumgait olaylarındaki karışıklıkları Aliyev kendi lehine bir fırsat olarak çevirmiştir. Aliyev KGB’de birlikte çalıştığı  Ermeni meslektaşıyla temasa geçip ona toprak vaadinde bulundu. Aliyev tarafından atanan ve Aliyev’e bağlılıklarını devam ettiren Bakü’deki bürokratlar Aliyev’in planının birer uygulayıcısıydılar. Ulusalcı komünist Ermenilerle  Aliyev arasında Karabağ’daki çatışmaları artırmak konusundaki işbirliği Ocak 1990’da Sovyet birliklerinin Bakü’ye girmesine neden oldu. Bu olay KGB şefi V.A. Chudin tarafından KGB üst yönetimine sunulan 27 Ocak 1990 tarihli çok gizli raporda yer alıp, Muhalif Azeri İstihbarat Subayı Faik Rahimov tarafından 1999’da basına sızdırıldı.

SSCB’nin çöküşüyle birlikte Azerbaycan Cumhuriyeti kuruldu. Akabinde Karabağ’da artan savaşa karşı Azeri toplumunda birlik ve beraberlik söz konusu değildi. Bu durumda halkı seferber edecek fikirlere ihtiyaç duyuldu. 70 seneden fazla süren ve tüm dini değerlere karşı olan komünist rejim, İslam’ı toplumun sorunlarına bir çözüm olarak görmedi. Milliyetçilik akımı halkı harekete geçiren bir unsur oldu. Milliyetçilik akımı iki gruptan oluşmaktaydı. Gruplardan biri eski KGB Arapça tercümanı Ebulfeyz Elçibey’in önderliğini yaptı muhafazakar halkçı hareket (PF) idi. Elçibey 1988 yıllarında bağımsızlık hareketinin lideri olarak Moskova tarafından desteklenmişti. Diğer grup ise bir çoğu Karabağ’da çarpışan ve kendine bu davaya adayan fakat tecrübesiz gençlerden oluşmaktaydı. Bu iki grup arasındaki çekişmeden yararlanan Aliyev, Elçibey yönetiminin çökmesine ve Bakü’de kaos ortamının hakim olmasına sebep olmuştur. Eliçibey yönetiminin davetiyle Bakü’ye gelen Aliyev ivedilikle diğer gruba tek alternatif olarak sunuldu.

1993 yazında Aliyev askeri grupların da ( bahsedilen ikinci grup) desteğini alarak Ermenilerin Karabağ’dan çıkartılması koşulu ile başkan seçilmiştir. 1994 yılı sonbahar başlarında OMON adıyla bilinen Azerbaycan Özel Kuvvetleri, Afgan gönüllülerle birlikte meşhur Fizuli saldırısı sonucunda kaybedilen toprakların bir kısmını geri aldılar fakat Aliyev tarafından durduruldular. Aliyev Bişkek’de ateşkes imzalamış ve bir milyon mülteci ile berarber Azeri topraklarının %20’sini Ermenilere bırakmıştır. Bu olay günümüzde de hala sorun teşkil etmektedir. Aliyev Ermenilerle olan görüşmeleri sonuçlandırır sonuçlandırmaz Azerbaycan içindeki potansiyel rakiplerini safdışı bırakmaya yöneldi.  1995 yazından itibaren 1988-1994 arasında oluşan yurtsever Azeri kuvvetler Aliyev tarafından öldürülmüş, hapsedilmiş veya sürgüne gönderilmiştir ve Aliyev Geydar olan ismini Haydar olarak değiştirip hacca gitmiştir.

Azerbaycan diktatörlükle yönetilen Müslüman ülkelerle her alanda ilişkilerini geliştirmeye başladı. 1995-2003 yılları arası Aliyev’in ailesi Azerbaycan’daki tüm endüstrileri tekeline aldı ve oluşan olağanüstü fakirlik milyonları Rusya, Türkiye gibi ülkelerde işci olarak çalışmaya yöneltti. Batı yanlısı ve liberal-ulusalcı muhalefetin yetersizliği; yolsuzluğa, beceriksizliğe, aşırı işsizlik ve devlet zulmüne karşı hiçbir şey yapamadığından dolayı halkın desteğini tam olarak alamamışlardır. Aliyev 2003 yılında Cleveland (ABD) şehrinde öldü ve yerini oğlu İlham Aliyev’e miras olarak bıraktı.

İslami Uyanış

1990-1994 yılları arasında Azeri toplumunda Sovyet rejiminde yasaklanan meselelere karşı bir ilgi uyanmaya başladı ve bu meselelerin başında İslam gelmekteydi. 1998’den itibaren İslama karşı yoğun bir ilgi uyandı. İlk başlarda otoriteler İslami Uyanış’ı pek ciddiye almadılar çünkü eski komünist yöneticiler dinin gerici bir düşünce olduğunu ve halkı haklarını talep etme hususunda uyaramayacağını düşünüyorlardı. Buna rağmen 1999’daki ikinci Çeçen savaşı ve 1988-1994 yılları arasında İran’da askeri eğitim alam Azeri rejim muhaliflerinin de etkisiyle manzara değişmeye başladı. Rejim tarafından İslam’dan esinlenen potansiyel uyanışa karşı gelmek amacıyla anti-İran ulusal düşünceleri ve halk hareketi yıllarını canlandırma politikaları izlendi. Amerika ve Suudi Arabistan kaynaklı Vahabi akımının Azerbaycan’da kontrollü bir şekilde yayılmasının sağlanması da izlenen diğer bir politikaydı. Vahabi akımının ülkede yayılmasına izin verilmesinin ana sebebi, İslam’a yabancı olan ve İslam’ı yeni kabul etmiş olan halkın gözünde İslam’ın değerini düşürmek ve yükselen İran etkisine karşı koymaktı. Rejim 2001’den itibaren İslami uyanışa karşı El-Kaide sebebiyle oluşan kötü imajı kullandı. İslam Dünyası bir çatışma ortamına sürüklenirken, Azerbaycan’da kısmen de olsa karışıklıklar baş gösterdi.

Vahabi akımıyla beslenen terörizmle birlikte Azeri İslam toplumu Rejimin hedefi haline gelmiş ve camiler yıkılmaya başlanmıştır. Esas mesele rejimin bu sert müdahalelerine karşı İslam toplumunun nasıl tepki vereceği idi. Realitede İslam toplumu genel olarak sorunlarını sistem içinde çözmeye ve sisteme entegre olma konusunda kararlıdır. Tabii ki rejimle mücadele etmek isteyen gruplarda oldu. Rejime entegre olmak isteyen gruplara da destek verildi.

Yukarda bahse konu İslami grupların rejimin elinde oyuncak olduğu söylenemez, bu gruplar her an maniplasyona açık olup güvensizlik ve tereddüt içindeler. Bu gruplar, hedeflerine nasıl ulaşacaklarını ve hangi şartlarda hareket edeceklerini bilmemekteler. Rejim bu durumun tamamen farkında ve temel haklarıyla oynayarak bu grupları kontrol ediyor: bir süre baskı kurup, bir süre rahat bırakıyor. Bu strateji gerçekten işe yarıyor ve İslami gruplara, rejim sanki onların isteklerine göre hareket ediyor etkisi bırakıyor. Rejim yoksulluk ve sosyal yozlaşmaya karşı daha hassas hale gelirken, İslami grupları elinin tersiyle itiyor. Bu noktada Azerbaycan tahmin edilemeyen gerçeklere yol açacak bir iç savaş yaşayabilir. Bu durumun en iyimser sonucu İslami Hareketin daha etkin ve organize olma ihtimalidir. İrandaki devrimci islam hukukcuların arasında güçlü bir varlık sergileyen Azeri kökenlileri da dikkate alırsak, Azerbaycan’daki İslami Hareketin yükselişi an meselesidir.

Azeri toplumunda sosyo-politik ve ideolojik boşluklar bulunmaktadır. Batıcı ve ulusal muhalefet hareketinin somut sonuçlar olmadan gücünü devam ettirmesinden beri, bu boşluğu dolduracak gücün hesaba katılması gerekecektir. Rejim ve dış güçler bunun farkında olup hazırlıklarını yapmaktadırlar. Bu hazırlıklar radikal milliyetçileri ve sapkın mezhepleri destelemektir. İslami hareketin bu engelleri aşması, geniş kitlelerin İslami Hareketi rejimin devam eden zulmune karşı bir tepki olarak görmesine göre değişir. Eğer İslami hareket Azeri toplumuna kendisinin rejime karşı mücadele edebilecek tek güç olduğunu anlatabilirse, İran’da yakaladığı başarıyı yenileyecektir.

ÇEVİRİ METNİ

“The Great Game”, a classical concept in Central Asian politics commonly refers to rivalry between Russia and Britain for control of the region during the period 1814 to 1907. There are numerous academic and other publications on the great game; some even indulge in bizarre theories and myths. Such myths were often invented by rivals in order to fuel tension in the region. The modernized version of the great game began after the de-facto collapse of the Soviet Union in 1989.
Today’s great game encompasses the Caucasus region and has several players in it apart from Britain and Russia but its most important battleground is the Republic of Azerbaijan. It is here that the Islamic movement will either have to take a bold stand as it did in Iran in 1979 or be smothered under official dogma. To understand the crucial events unfolding in Azerbaijan a proper appreciation of the current situation and key players is, therefore, essential.

Before analyzing the existing state of affairs in Azerbaijan its historical background must be considered. Historically, Azerbaijan was never defined by the ethnic Azeris who inhabit as the territory today because modern Azerbaijan never existed in its current form. It was either much larger in size or part of an empire. This claim is commonly disputed because Azerbaijan’s history was often tailored to suit the needs of occupying powers or by the local ruling castes. However, there are certain facts that cannot be disputed. For more than 500 years, Azerbaijan has been inhabited by Turkic people who mixed with the ancient native Caucasian tribes and adopted Islam as their religion but not from the ruling Khilafat in Turkey. Instead, they adopted the Shia school of thought from persecuted people who migrated from the Hijaz and Iraq to Azerbaijan. It is these three peculiarities of the Azeris that aroused enmity of the Ottoman establishment during the rise of Safavid rule in Iran. Today, they are viewed with concern by the Russians because of the Azeris’ relations with Turkey — a NATO member-state. NATO is trying to exploit this to use the Azeri ethnic card against Islamic Iran that also has a substantial Azeri-Turkic population.

Azerbaijan: The process of transition

The Soviet Union’s collapse started with events in Azerbaijan in 1988. On February 27, 1988 street fighting erupted between ethnic Azeris and Armenians in the city of Sumgait. Animosity between the two communities goes back to the early 1900s. In 1921 Armenians living in Azerbaijan assisted the Red Army in taking over the country and forcibly incorporated it into the USSR. The primary reason for the 1988 riots was the motion proposed in Moscow by the Armenian Soviet Republic to grant the Azeri region of Karabakh independence or incorporate it into the Armenian Republic. Of the nearly million people living in Karabakh, only 200,000 are Armenian. The Armenian communist leadership began to pressure Russia, the real power wielders in the Soviet Union, to give in to Armenian demands. This was a death sentence for the USSR; if a country of hundreds of ethnicities publicly starts talking about nationalism it will tear itself apart.

Between 1988 and 1990, Azerbaijan was dominated by the outcome of events in Sumgait and low intensity war in Karabakh. The Communist appointed “leadership” of Azerbaijan was completely caught off guard by events in Sumgait. Azeris began demanding from the Moscow-appointed leadership concrete steps to prevent the loss of Karabakh. That “leadership”, however, consisted of corrupt bureaucrats whose primary job was to act as KGB informants so they lacked the imagination and competence to formulate a coherent state strategy. This was the opportunity for then deposed former KGB General Geidar Aliyev to return to power. Appointed by Moscow, Aliyev ruled Azerbaijan from 1962 to 1982. Mikhail Gorbachev fired him in 1986 for stealing large sums of money from Azerbaijan’s cotton industry and placed him under house arrest in Moscow.

Since Gorbachev was in power during the Sumgait riots, Aliyev exploited this turmoil to create new opportunities for himself. He contacted his former Armenian colleagues in the KGB and offered them a deal: land for power. The bureaucrats in Baku who were used to taking orders from their former boss Aliyev and many of whom owed their positions to him, intentionally and unintentionally became the executors of his strategy. Cooperation between the Armenian communist establishment which nurtured strong nationalist ideas and Aliyev in order to escalate the conflict in Karabakh led to the attack by Soviet troops on Baku in January 1990. This has since been confirmed by a top-secret report dated January 27, 1990 prepared by the KGB chief investigator V.A. Chudin for KGB bosses in Moscow, and leaked in 1999 by Faik Rahimov, a dissident Azeri intelligence officer.

The Soviet collapse led to the establishment of Azerbaijan Republic. Immediately a full-scale war erupted in Karabakh but Azeri society was in disarray. It was looking for ideas and ideals around which it could mobilize. More than seventy years of communist rule which had banned religion and created strong antipathy towards religious values had excluded Islam as a solution to the society’s problems. Nationalism became the vehicle around which people mobilized. The nationalist movement was made up of two camps. One was led by a radical-populist movement, the Popular Front (PF), whose head was the former KGB translator of Arabic, Abulfaz Elchibey. He was planted by Moscow long before 1988 as the leader of a “clandestine” independence movement. The second camp was composed of a new breed of inexperienced but dedicated people, mostly military commanders who were fighting in Karabakh. The clash between the PF and the military leaders was orchestrated by Aliyev leading to the collapse of the PF government’s credibility and resulting in chaos in Baku (The Daily Telegraph, UK. December 15, 2003). Aliyev was invited to Baku to assume power by the PF leadership that suddenly presented him as the only alternative to inexperienced “adventurists.”

Aliyev was elected president in the summer of 1993 with the support of military commanders on the condition that he let them repel Armenian extremists in Karabakh.  In early autumn of 1994 Azeri Special Forces known as OMON, along with Afghan volunteers managed to regain some ground in the famous “Fizuli Offensive”, but Aliyev suddenly halted it. He “negotiated” a cease-fire deal in Bishkek (Kyrgyzstan) that left 20 percent of Azeri territory under Armenian occupation plus a million refugees. This is still the case today. As soon as Aliyev concluded his deal on the Armenian front he turned to the elimination of his potential competitors in Azerbaijan. By the summer of 1995 all of Azeri patriotic forces formed between 1988 and 1994 were killed, imprisoned or exiled. Geidar Aliyev suddenly transformed himself into Heydar Aliyev and went for Hajj.

Azerbaijan joined the ranks of other Muslim countries ruled by brutal dictators and family interests. From 1995 to 2003 Aliyev’s family monopolized all industries in Azerbaijan and extreme poverty forced millions to become “guest workers” in Russia, Turkey and elsewhere. The inability of westoxicated and genuinely liberal-nationalist oriented opposition to do anything against corruption, incompetence, and excessive unemployment and state brutality, totally discouraged the population in supporting them. Aliyev died in a Cleveland (US) clinic in 2003 and left Azerbaijan as a perfectly polished trophy for his son Ilham.

Islamic revival

Between 1990 and 1994 Azeri society started to express interest in issues restricted during the Soviet era; Islam was one of the major topics. Serious interest, however, started in 1998. At first the authorities did not pay much attention to Islamic revival because ex-communist bureaucrats believed religion was something regressive and could not be used to mobilize a population to demand their rights. However, the picture started to change with the start of the second Chechen War in 1999 and movement by Azeri dissidents to Iran who were associated with the camp of military commanders that was formed between 1988 and 1994. One method used by the regime to counter a potential uprising inspired by Islamic principles was to revive anti-Iranian nationalist ideas and the rhetoric of Popular Front years. The other was the creation of controlled space for the operation of Wahhabi thought imported from US ally, Saudi Arabia. Permission for the Wahhabis to operate in Azerbaijan was mainly done to discredit Islam in the eyes of the people to whom Islam was something very new and alien and also to counter the growing Iranian influence. From 2001 onwards the regime used the excuse of al-Qaeda to further restrict Islamic revival. As the Muslim world turned into a battle zone, Azerbaijan also became embroiled, although to a much smaller degree.

From isolated terror plots by Wahhabi circles to bulldozing mosques by the regime, the Azeri Islamic community is becoming the target of regime’s repression. The fundamental question is what will be the community’s reaction to such brutal policies of the regime? Based on ground realities it seems the Islamic community in general has decided to “work within the system” and “change it from within.” There are of course groups that want to challenge the regime. Such groups, however, are being isolated by the regime with the help of movements that want to work within the system.

It does not mean that mainstream Islamic organizations are willing tools in the hands of the regime; they are simply too indecisive and lack confidence, hence open to manipulation. They are unable to formulate clear goals or what their objectives should be and how to achieve them. The regime fully understands this and controls Islamic organizations by playing with their basic rights: taking them away to exert pressure and after a while giving them back for appeasement. This strategy has worked so far because this gives the impression to the Islamic community that the regime is taking steps to satisfy their “demands.” However, as the regime becomes increasingly vulnerable due to massive poverty and social degradation, it is likely to overplay its hand and push the Islamic movement too far. At this point Azerbaijan may experience a short brutal civil war that will create a new and totally unexpected reality. The most likely result of this may be a much more active and organized Islamic movement. Taking into account the strong presence of ethnic Azeris among the most prominent revolutionary Islamic jurists in Iran, the rise of an Islamic movement in Azerbaijan is merely a matter of time.

There is a vast socio-political and ideological vacuum in society. Since westoxicated and nationalist opposition movements have been in power for a long time without any tangible results, it is logical to conclude that the force that will fill this vacuum will be different. The regime and its foreign patrons also realize this and are making preparations. These consist mainly of fostering radical nationalism and sectarianism through takfiri groups in Azerbaijan. How long it will take the Islamic movement to overcome such obstacles will depend on how the wider population views it in terms of its position vis-a-vis the regime’s ongoing oppression. If the Islamic movement manages to present itself to the broader Azeri society as the only force effectively standing up to the regime, it is likely repeat the success achieved by the Islamic movement in Iran.

ÇEVİRİ LİNKİ: http://www.crescent-online.net/background/1820-december-2009/2500-great-game-on-the-azerbaijan-chessboard.html

KOÜ Rektör Yardımcısı Prof. Dr. Arif Demir, yaptığı açıklamada, metal yüzeye hidrofobik özellik kazandırılabildiğini, araştırma merkezinde Tıp Fakültesi Kardiyoloji Bölümü için kalp pillerinin femtosaniye lazerle işlenmesi ve stent yapımı sırasında tesadüfen keşfettiklerini bildirdi.

Femtosaniye lazerin Türkiye’de sadece KOÜ Lazer Teknolojileri Araştırma ve Uygulama Merkezinde bulunduğunu, söz konusu lazerle kalp pillerini ve stenti farklı parametrelerde işlediklerini, mikroskop altında inceledikleri stentlerden birinde çok küçük gözenekler oluştuğunu fark ettiklerini dile getiren Demir, şunları söyledi:

“Stentin yüzeyine temas ettiğimizde parmaklarımızdaki nemin metalle etkileşmediğini, yüzeyde parmak izi kalmadığını keşfettik. Dolayısıyla bunun hidrofobik özellik olabileceğini düşündük.

Merkezimizde hidrofobiklik derecesini belirlemek için cihaz geliştirip su damlacığı ile metal yüzey arasındaki temas açısını ölçtük. Literatürdeki çalışmalarla kıyasladığımızda elde ettiğimiz yüzeyin süper hidrofobik özellik kazandığını belirledik.”

Dünya’da hidrofobik yüzeylerin özellikle kaplama yöntemiyle yapıldığını, geliştirildiğini, ancak metal yüzeylere böyle bir özellik kazandırıldığına dair bilgiye sahip olmadıklarını ifade eden Demir, “Literatürde uzun süredir yürüttüğümüz taramada metal yüzeylere kaplama olmaksızın hidrofobik özellik kazandırılabildiğine dair bilgiye ulaşamadık. Literatür taraması sürüyor” dedi.

Yüzeyin her şekilde hidrofobik özellik kazanmadığını, bunun lazerin parametreleriyle alakalı olduğunu vurgulayan Demir, şöyle devam etti:

“Lazerle çok özel parametrelerde işleyerek süper hidrofobik özellik kazandırdığımız metalin üzerinde su damlaları durmayıp akıyor.

Diğer yüzeylerde ise durum tam tersi, damlalar yüzey üzerinde yayılıyor, bu da paslanmayı ve sürtünmeyi artırıyor, dolayısıyla malzemelerin ömrü kısalıyor.

Ayrıca, metallere lazerle işleyerek hidrofobik özellik kazandırılması kaplamaya göre çok daha pratik bir yöntem.”

“ÇOK GENİŞ KULLANIM ALANI VAR”

Süper hidrofobik özelliğe sahip metallerin çok geniş kullanım alanı olduğunu da söyleyen Demir, şunları kaydetti: “Kara, deniz ve hava araçlarında motor, kaporta, gövde ve kanatlarda kullanılan metal malzemelere bu özelliğin kazandırılması mümkün. Böylece yüzeyler su tutmayacağı için paslanma, buzlanma ve donma da olmayacak, sürtünme azalacak, malzemenin ömrü uzayacak.

Söz konusu teknoloji araçların çürüme riski fazla olan aksamı üzerine rahatlıkla uygulanabilir. Müşterinin talebine göre kaportaya, motora ya da farklı aksamlara lazerle işlenerek hidrofobik özellik kazandırılabilir. Bu özelliğin kazandırıldığı kaporta boya gerektirmez. Bunun için otomotiv firmaları bir hat veya ünite oluşturabilir. Otomotiv firmaları böyle bir yatırıma girmeye karar verirse kendilerine yardımcı olabiliriz.”

HİJYEN DE SAĞLIYOR

Hidrofobik özellik kazandırılmış yüzeylerin hijyen de sağladığını ifade eden Demir, özellikle topluma açık yerlerde bu özelliğe sahip kapı kolları ve armatürlerin su tutmayacakları için çok daha hijyenik olacağını savundu.

Tıpta kullanılan çelik ya da titanyum malzemelere hidrofobik özellik kazandırmak için çalışma yürüttüklerini anlatan Demir, “Tıpta kullanılan bazı malzemelere hidrofobik özellik kazandırdığımızda teknolojiye ve ülkemize, çok daha farklı teknolojik ürünler geliştirilmesi konusunda önemli katkı sağlayacağımızı düşünüyoruz. Üniversite olarak lazer merkezimizde yeni ürünler geliştirmek için çalışıyoruz” diye konuştu.

Prof. Dr. Demir, bu tür yüzeylerin bir başka özelliğinin ise temas halinde üzerlerinde parmak izi kalmaması olduğunu açıkladı.

Çalışmanın patent aşamasına geldiğini, daha sonra da bilimin hizmetine sunmak için makale olarak yayımlayacaklarını anlatan Demir, “Ana misyonumuz bu teknolojiyi bölgedeki sanayicilere transfer edebilmek. Önümüzdeki süreçte sanayicimize özellikle nano ve mikro seviyede lazerle malzeme işlemeyi öğretmeyi hedefliyoruz” dedi.

İran Cumhurbaşkanı Ahmedinejad’ın Fransa haber ajansı ile yaptığı söyleşiden satırbaşları. Kaynak: irandailynews – http://www.irannewsdaily.com/view_news.asp?id=194356

Ahmedinejad AFP haber ajansına verdiği röpörtajda; hegomonik sistemin İran’a karşı tavrının, İranda birlik ve gelişmenin daha fazla artmasına neden olduğunu söyledi.

İran’ın nükleer yakıt satın alması konusundaki bir soruya verdiği cevapta; ülkesinin ihtiyaç duyduğu nükleer yakıtı üretebilme imkanlarına sahip olmasına rağmen, satın almayı düşündüklerini ifade etmiştir.

Dünya güçleri ile masaya oturmanın ilk aşaması olarak İran 400 kg az zenginleştirilmiş Uranyumu %20′si zenginleştirilmiş nükleer yakıt ile, serbest ticaret bölgesi olarak kabul edilen İran’ın Kish adasında takas teklifini Amerika bu ayın başlarında reddetmiştir.

Washington İran’a 1200 kilo az zenginleştirilmiş uranyumu Rusyaya vermesi için baskı yapıyor.

Ahmedinejad’a göre ise 1200 kg. çok büyük bir miktar değil ve İran’ın uranyumu %3,5 oranında zenginleştirmekte olup bu teknolojiye sahiptir.

“1200 kilo uranyumun teslimi bizim için problem değildir fakat onlar bize karşı bunu bir tehdit unsuru olarak kullanabilirler” dedi.

İranın takas teklifi Amerika’ya İran’la olan ilişkilerini geliştirme fırsatı vermiştir.

IAEA kurallarına göre ülkelerin yakıt alıp satmaları serbesttir, fakat Ahmedinejad’a göre sıradan bir alışveriş için koşulların zorlaştırılmaktadır.

Ahmedinejad İran’ın kararlılığı ve meşru hareketler sergilemesinden dolayı işbirliği yapmamakla suçlandığı hususunun altını çizip İran’ın Amerikan’ın bilgisi olmadan ne kadar yakıt satabileceği sorusuna dikkat çekti.

Batı ülkeleri İçkarışıklıklarla yüzleşen İran’a karşı bir propaganda aracı olarak kullanmak amacıyla İran’dan yakıt almaktan vazgeçdiler.

Batı sonuç alamayacağı bir tehlike havası oluşturmaya çalışıyor; bazı zorba ülkeler İran İslam Cumhuriyeti dahil diğer tüm ülkelere saygı çerçevesinde davranmalılar.

Ahmedinejad İranın her zaman hukuk çerçevesinde hareket edeceğini, hiç bir şekilde diğerlerinin haklarını çiğnemeyeceğini ve böylece programlarını cesurca devam ettireceğini ifade etmiştir.

İranın nükleer yakıt üretim kabiliyetine sahip olduğunu, 10 tane yeni nükleer tesis inşa edeceğini, sınırları içerisinde uranyumu zenginleştireceğini ve nükleer enerji ile elektrik üreteceğini açıkladı.

İranın ABD dahil hiçbir süper güçten çekinmediğini yeniden ifade etti.

Günümüzde İran uluslararası dengeleri etkileyen bir unsur olup Batının İran’a karşı bir yaptırım uygulamak istemesi Batı yalnızlığa itecektir.

ÇEVİRİ METNİ

In an interview with AFP news agency, he reiterated that hegemonic system’s opposition with the Iranian nation’s will would only lead to Iranian’s more progress and solidarity.

In response to a question about Iran’s proposal to buy nuclear fuel, he said despite Iran’s ability to produce its necessary nuclear fuel, we proposed to buy it.

America dismissed earlier this month an Iranian offer to swap 400 kilograms of low-enriched uranium for nuclear fuel enriched to 20 percent in an exchange on the Iranian island of Kish, a free trade zone, as the first phase of a deal with world powers.

Washington has urged Iran 1,200 kilograms of its low enriched uranium to Russia in one batch.

“1,200 kilos is not such a large amount. We have the technology and we are currently producing this uranium (enriched) at 3.5 percent,” President Ahmadinejad said.

“From the outset, delivering 1200 kilos of uranium was not a problem for us but they believe they can wave a stick to threaten us, those days are over,” he said.

Raising the buying proposal by Iran gave an opportunity to America to enter interaction with Iran despite confronting with it.

According to the International Atomic Energy Agency’s (IAEA) rules they are duty-bound to sell fuel and receive their money, he said adding but they make hard conditions for an ordinary exchange.

The President expressed surprise that Iran is accused of non-cooperation only because it has decided to adopt and implement legal moves, adding that question of how much fuel Iran has decided to purchase is none of U.S. business.

“Western countries have changed the case of buying fuel by Iran into a propaganda against the country which faced with Iranian nation’s reaction,” he said.

Western move to create a threatening atmosphere would not have any results; President Ahmadinejad said reiterating that certain tyrant countries should speak respectfully with the other nations including the Islamic Republic of Iran.

President Ahmadinejad added Iran has always moved within the framework of law and has never violated others’ rights so it announces its programs bravely.

“Iran announced that it has industrialized the production of nuclear fuel, has constructed ten new nuclear sites, has enriched uranium inside its soil and produced electricity with nuclear technology,” Ahmadinejad said.

Iran is not afraid of any superpowers including America, he reaffirmed.

Today Iran affects the world’s equations, he said, and by imposing sanctions against Iran the West would only deprive itself.

Çeviri serimize New York Times gazetesinden domuz gribi aşısı ile ilgili bir haber ile devam ediyoruz. Çeviri Kaynağı: http://www.nytimes.com/2009/12/05/health/05flu.html?scp=2&sq=h1n1&st=cse 

Sağlık Bakanlığı domuz gribi aşısının yan etkileri hakkında yapılan geniş çaplı araştırmaların H1N1 aşısının yan etkilerinin mevsimsel grip aşısının yan etkilerinden farklı olmadığını ve güvenilir olduğunu açıkladı.

Salgın Kontrol ve Önleme Merkezi Müdürü Dr. Thomas R. Frieden cuma günü yaptığı açıklamada eldeki mevcut bulguların “çok güvenilir” olduğunu açıkladı. Fakat aşının uygulanmasının yeni yeni başladığı ve bundan dolayı kesin bulguların ortaya çıkması için beklmek gerektiğinide sözlerine ekledi. Az yaşanan ve sonradan ortaya çıkan yan etkilerin yurt genelinde aşılama tamamlanana kadar ortaya çıkmayabileceğini açıklayan Salgın Kontrol Merkezi aşının güvenilir olduğuna dair elinde bulunan raporu da web sitesine yayınladı.

Bilgi iki kaynaktan elde ediliyor. Bunlardan biri doktorlardan, sağlık çalışanlarından, üreticilerden ve halktan gelen problemlerin ve raporların ulaştığı Aşı Yan Etki Raporlama Sistemidir. Herhangi bir kimsenin rapor edebileceği yan etkinin gerçekten aşı ile ilgili olup olmadığı rapor incelenene kadar bilinemiyor.

İkinci kaynak ise aşılanan ve izlenen 438,376 kişiden elde edilen bilgilerden oluşan Aşı Güvenlik Veri Ağı’dır.

Yeni rapora göre mevsimsel grip aşısı ile aralarında ciddi bir fark bulunmayan H1N1 aşısının kayıt altına alınan ciddi yan etkileri bulunmamaktadır.

Dr. Frieden 1976′da uygulanan bir çeşit domuz gribi aşısının neden olduğu, seyrek olarak görülen kas ve sinirlerle alakalı Guillain-Barre sendomunu riskinin artacağına dair bir elde bir bulgu olmadığını açıkladı. 1976′da görülen bu sendromun bilinmeyen nedenlerle yayılmasında 8 ila 10 kez aşılanan insanlar kadar aşılanmayanlarında payı büyüktür. Dr. Frieden o zamanlarda da sendromun yayılma olasılığının az olduğunu fakat yetkililerin almış olduğu önlemlerin yetersiz olduğunu söyledi.

H1N1 aşısının uygulanmaya başlamasından 24 Kasıma kadar 3,783 yan etki raporlandı, bunların 204 ü ölüme, hayatı tehdit eden hastalık veya sakatlığa yol açabilecek ciddi yan etkilerdendi. Bu tür ciddi vakalar tesbit ediliyor. Kas ve sinir sistemi bozuklukları, tüberküloz, alerjik reaksiyonlar ve sindirim sistemi rahatsızlıkları rapor edilen yan etkiler arasındadır.

Salgın Merkezi Bağışıklık Koruma Dairesi Müdür Yardımcısı Dr. Claudia Vellozzi bilim adamlarının yan etkiler arasında aşıya bağlı bir ipucu olabilecek benzerlik ve ortaya çıkan örnekleri araştırdığını, fakat şimdiye kadar hiç bir ipucu bulunamadığını çıkladı.

H1N1 aşısının uygulanmaya başlamasından sonraki 19 gün içerisinde 5′i 18 yaşın altında olmak üzere 19 kişi yaşamını yitirdi. Yaşamını yitirenlerin 9′u önemli diğer hastalıklar yüzünden, 56 yaşındaki bir bayan ise trafik kazası geçirdiği için öldü. Dr. Vellozzi aşılandıktan 1 gün sonra ölen herhangi bir rahatsızlığı bulunmayan gençde dahil 13 ölümün 7 sininde sebebinin araştırıldığını açıkladı. Vellozi ölümlerin tüberküloz, kalp rahatsızlıkları ve bilinmeyen sebeplerle gerçekleştiğini de ilave etti.

Vellozzi benzer bir ölüm tablasunun mevsimsel grip aşısının uygulanması esnasındada görülebileceğini, yüzlerce, binlerce kişi aşılanıyorsa tamamiyle tesadüfi olarak benzer ölümlerin yaşanmasının kaçınılmaz olduğunu sözlerine ekledi.

Afganistan sadece A.B.D.’nin  meselesi değildir. El Kaide Afganistan ve Pakistandaki sığınaklarında Avrupa şehirlerine saldırı planları düzenlemektedir. Amerikanın Afganistanda konuçlanan 42 askeri ortağının kuvvetlerini takviye etmelerini planlamaları kamuoyu tarafından sevindirici karşılanmaktadır.

Başkan Obama’nın Nobel ödül töreninde bir çok ülkede halka hizmet etme çabaları ile halkın kararsızlığı arasında bir paralellik olmadığını belirmiştir. Avrupa kamuoyundaki Afganistan konusundaki kararsızlık yerini askeri birliklerini bölgeden geri çekme düşüncesine bırakmıştır.

NATO tarafından yapılan açıklamaya göre ilave 7000 asker bile ihtiyacı karşılamayacaktırki bir çok da askeri zaiyatın doğabileceği öngörülmektedir.

Bu durum bu görevin sorumluluğunu tamamen yüklenemeyecek olan Afganistan veya NATO için iyi bir gelişme değildir. Ve Amerikan askerlerinin orantısız bir biçimde(diğer ülkelere nazaran ABD askeri zaiyatı daha fazla)  Afganistanda zaiyata uğraması nedeniyle halk tedirgindir.

İşin detayına indiğimizde NATO rakamlarının her zamankinden daha yetersiz olduğu görülmektedir. Yaklaşık 2000 asker NATO dışındaki ülkelerden temin edilmiştir (Avusturalya, G.Kore, İsveç ve NATO’ya üye olmak isteyen Gürcistan, Ukrayna, Makedonya,Karadağ). Son NATO kuvvetlerinin yarısından fazlası da İngiltere (yaklaşık 10.000 asker), İtalya (yaklaşık 4000) ve Polonya (2800) tarafından sağlanmıştır.

Halihazırda 3750 askeri olan Fransa ve 4300 askeri olan Almanya ek kuvvet gönderme niyetinde değiller.

Bu arada Hollanda 2200 askerini 2010 döneminde, Kanada 2800 askerini 2011 yılında geri çekecek. Bu durumda gelecek yaz Amerikan askeri kuvvetlerinin sayısı 68000′den 98000′e yükselirken ittifaktaki diğer ülkelerin askeri seviyesi halihazırdaki 38000 sayısını geçmeyecek.

11 eylül olayından sonra Avrupa ülkeleri Afganistan konusunda ABD’ye verdikleri askeri desteği azaltıp siyasi desteği sürdürmeyi önerdiler. Bu öneri Bush yönetimi tarafından şiddetle reddedilmiş fakat akabinde Irak savaşı konusunda Avrupada fikir ayrılığına neden oldu. Afganistan konusundaki atlantik ötesi birlik hala yenilenemedi.

Başkan Obama ve Avrupalı liderlerin görüşmeleri ile birlikte geçmişteki nahoş olaylar tatlıya bağlandı ve Afganistanda gösterilen çaba ve NATO ittifakının zedelenmesinin önüne geçilmiş oldu. Almanya ve Fransa başkanları Afganistan ve NATO’nun geleceği için kendilerini tehlikeye atamayacaklarını defalarca ifade ettiler. Ama her iki liderde seçmelerini olumsuz etkilememek için kararlarını açıklmayaı gelecek ay yapılacak olan askeri takviye yapılana kadar ertelediler.

Demokratik yollarla seçilmiş liderler halkın endişelerini yok sayamazlar bu rağmen bildikleri şekilde davranmalıdırlar. Merkel ve Sarkozy seçmenlerine Taliban ve El-Kaide’nin Afganistan ve Pakistan üzerinde etkin olmasının Avrupaya pahalıya malolabileceği gerçeğini anlatmalıdırlar.

Asker göndermenin yanında Avrupa’nın yapacağı bir çok şey bulunmaktadır. Afganistanın Başkan Hamid Karzai’nin kabinesinde görev alacak yetenekli sivil önderlere ihtiyacı vardır. Ve acilen işlevi bulunmayan polis teşkilatının yeniden inşası gerekmektedir -Bu görev BM tarafından Almanya’ya verilmiş fakat Almanya bu işi başaramamıştır. 2001 yılında da NATO’nun bu konuda çalışmaları bulunmakta idi. El-Kaideyi bitirmek ortak savunma meselesidir. Başkan Obamanın ittifakın daha fazlasını yapma konusundaki ısrarı makuldur. Artık avrupalı liderler ellerinden geleni yapmalıdırlar.

Demokratik toplum partisi genel başkanı Ahmet Türk, 22 Kasım İzmir’de parti konvoyuna gösterilen tepki üzerine “İzmir’de organize olmuş sivil faşist bir saldırıyla karşı karşıya kaldık. Yani bugün bu saldırıyı tertip edenler, düzenleyenler, saldırıyı bize hazırlayanlar, peki yarın Türkiye’nin bir başka bölgesinde nasıl rahat bir gezi yapabilirler’’ dedi.

DTP konvoyunda meydana gelen olaylara, sert tepki gösteren Taraf gazetesinin sivri dilli yazarı Rasim Ozan Kütahyalı, bugüne kadar ‘‘demokrasinin kalesi’’ olarak tanımlanan İzmir’e, “İzmir, faşizmin başkenti haline gelmiştir… İzmir, Türkiye’nin yeni Maraş’ıdır… ‘’ diye ağır tahrikte bulunmuştur.

Böylece ‘’Gavur İzmir’’ yaftasına birde ‘’Faşistlik’’ eklendi. Daha önemlisi siyasette mahalle baskısıyla başka bir deyişle ‘’bölge baskısı’’ tehdidiyle karşı karşıya geldik. Ahmet Türk’ün aba altından sopa göstermesi, siz bizim mahalleye gelin size gösteririz tehdidi 12 Eylül öncesi karmaşayı hatırlattı. Siyaset bilimci ve sosyolog Şerif Mardin’in ortaya attığı mahalle baskısı kavramı Müslümanları kötülemek için kullanıldı. Peki bu neyin nesi, bal gibi mahalle baskısı. Liderler doğuya nasıl gelecekler diyen Ahmet Türk’e, halk Çeşme’deki yazlığına nasıl gidecek diye soruyor. Bizim kültürümüzde misafirimiz bize emanet, başımızın tacı değil mi? Mardin Kızıltepe’de bir köye misafir olmuştum. İkram edilen kuzunun kellesi pilavın üstündeydi. Kelleyi pek sevmem deyince, ev sahibi kesilen hayvanın her şeyi burada manasına konmuştur. Kuzuyu ilk defa siz yemelisiniz, adet böyle deyince halkın misafir perverliğine bizzat şahit olmuştum.

İzmir niçin gavurlukla, faşistlikle anılsın bir anlam veremiyorum. İstiklal Savaşında Yunanlılar Manisa’nın köylerinde öldürecek köylü bulamayınca, köpekleri öldürmüşlerdir. Batı Trakya’da camileri ahır olarak kullanmışlardır. Gavurluk bu daha fazlasını söylemeyim sayın hemşehrilerim. “Gâvur” sıfatı, yobazların kastettiği manada iltifattır İzmir’liye diye açıklama yapan yazarlar var. Ne kadar uçuk bir ifade, istesende istemesen de ben sendenim, sende bendensin. Ama gavur kimden? Gavuru dinsiz kimse diye anlıyorsanız, Allah kimsenin ibadetine muhtaç değil, kimseye de dini baskı yapıldığına şahit olmadım. Ankara’da bize kahrolsun faşistler, bizde kahrolsun komünistler diye bağırıyorduk. Karşı guruba gittik biz faşist değiliz, Kahrolsun faşistler diye tepki göstereceğiz, siz de kahrolsun komünistler diye bağırabilirmisiniz dedik ama cevap alamadık. Biz kahrolsun faşizm, kahrolsun komünizm diye tempo tutunca adamlar deliye döndü. O zamandan beri faşizmi kabul etmem.

İzmir;

Türkiye’nin Batı’ya açılan penceresi
Demokrasinin kalesi
İşgal güçlerine ilk kurşunun atıldığı ve kurtuluş savaşının zaferle taçlandırılıp düşmanın denize döküldüğü,
Hep iktidar karşıtı muhalif,
Aynı bölgede hem cami, hem sinegog, hem de kilise olan,
Rum’u, Ermeni’si, Musevi’si, Çerkez’i, Boşnak’ı, Laz’ı, Kürt’ü ve Türk’ü yıllardır yan yana kardeşçe yaşayan,
Alevilerin dokuz günlük orucuna saygı gösteren, Hıristiyanların paskalya yortusunu kutlayan,
Baskıya, zulme, haksızlığa ve savaşa her zaman “hayır” diyenlerin yaşadığı,
İlericilerin, aydınların, demokratların, cumhuriyetçilerin, laiklerin ve devrimcilerin hakimiyetindeki, bir kent olarak bilinir.
Simide gevrek, çekirdeğe çiğdem, sandviçe kumru, böreğe boyoz derler. Ayıptır söylemesi Yengen’i (karışık sandviç) yerler. Kordon elektrik aleti değil, semttir. Sıkılırlar, mevzuları lastik gibi uzatmayı sevmez, domatese kısa yoldan domat derler.

Yirmi yıldır ikamet ettiğim İzmir bende tutucu, sosyal yönü ve kültür hayatı fazla canlı olmayan büyük bir kasaba, mahalli idarelerin başarısızlığını muhalefette oluşlarına bağlayan bir kent intibaını bıraktı. Sokakta, parkta bırakın içmeyi elinizi temizlemek için bile su bulamakta zorlanırsınız, ki deniz yanınızda. Bir yaz günü Saat kulesinin yanında oturuyordum. Orta yaşlı birisi nerde oturuyorsun dedi, Akevler’de dedim, ha o gericilerin semtinde mi oturuyorsun demez mi. O gerici dediğin atalarımız ölürsek şehit, kalırsak gazi inancıyla düşmanı denize döktüler, siz onlara gerici diye hakaret ediyosunuz dedim. İzmir’e tutucu derken kendimi yalnız hissediyordum meğer Dinç Bilgin’ de benim gibi düşünüyormuş “İzmir, bir göçmen şehri. Bütün mesele, daha önceden gelmiş olanlar, daha sonradan gelenlere ters bakıyor İzmir zamanın ruhunu en iyi anlayan, O büyük değişimin şehriydi. İzmir’lilerin ilericilik zannettikleri şey, tutuculuğa dönüştü… ’’İzmir’i kötülüyoruz sanılmasın, her yönüyle daha ilerde olması gereken bir şehir.

Bir takım yazarlar İzmir’de kızların sinemaya gittikleri ya da âşık oldukları için öldürülmediğini, ramazanda oruç tutmayanların dövülmediğini, motosiklete binen kızların ölümle tehdit edilmediğini, Kordon’da rakı içildiğine kimse karışmadığını…övünerek anlatırlar İşte bu ‘’gâvurluksa’’ biz ‘gâvur’ kalmaya razıyız derler. Sanki en rahat içilen, kız ‘’tavlanan’’, oruç tutmayanlara saygı gösterilen İzmir’den başka yer yok. Muhafazakar bilinen Konya bile en çok içki tüketilen şehirlerdendir. Keşke İzmir’liyim diyen yazarlar en iyi üniversite, müze, kütüphane, tiyatro salonu, medya kuruluşları v.b. bizde diyebilselerdi.

İzmir’de inşaatçılık yapan köylülerimiz; İzmir deyince ah çekerler, her şey boldu, ucuzdu, fakir memleketiydi, köylerden sebze, meyve gelir, paran yoksa diğer geldiğimde ver derlerdi. Belki de bir daha o sebzeciyi görmezdik diye övgüyle anlatırlardı. Halk kanaatkar, yardımsever, hoşgörülü, üretici, istihdam yaratıcı…İşte İzmir bu olsa gerek. Övünmemiz gereken medeniyetimizin temel unsurları bunlardır. Allahın verdiği tabii güzelliklerin ve nimetlerin (üzüm, incir, zeytin, tütün) üzerine ne koyabildik? Yoksa içki içmekle kim övünebilir. Birçok kötülüğün anası içki değil mi? Meydana gelen kazaları %65 i, eşlerini dövenlerin%70 i, şiddet olaylarının %50 si, cinayetlerin %85 i, tecavüzlerin%50 si maalesef içki yüzündendir.